"Schaken met Pablo Neruda" door Hans Meijer

 

Eind augustus verbleven Gardenia en ik vijf dagen in Santiago, de hoofdstad van Chili. Ons nichtje Claudia Giacoman Hernández trouwde er met haar Rodrigo Booth Pinochet (nee geen familie). Op een van deze dagen bezochten we la Isla Negra (het zwarte eiland) aan de Stille Oceaan. Pablo Neruda had er een huis in de vorm van een schip. Dit huis is nu een toeristische attractie. Er staat een bijzonder klein postkantoortje bij. ´El cartero de Neruda´ (de postbode van de Neruda) heet het naar het prachtig geschreven boek van Antonio Skármeta. Een boek over Don Pablo en zijn postbode Mario Jiménez. Zijn postbode want Don Pablo is de enige klant van Mario. Niemand anders op la Isla Negra ontvangt of verstuurt post. Het boek gaat ook over de liefde van de schuchtere Mario voor de mooie Beatriz. Don Pablo leent Mario zijn gedichten en dat breekt het ijs.

 

 

Vlakbij la Isla Negra trof ik dit schaakbord aan. Je zou denken dat het verkeerd ligt maar dat is een denkfout. Als we in ons hoofd wit en zwart omwisselen ligt het bord namelijk goed. Eén fragment uit ´El cartero de Neruda´ doet aan schaken denken : (Don Pablo) die op het punt stond naar binnen te gaan kon niet anders dan zich interesseren voor een zo opvallende inertie. “Wat is er (Mario)?”. “Don Pablo?”. “Wat sta je daar als een paal.” Mario draaide zijn hoofd om en zocht de ogen van de dichter. “Kaarsrecht als een speer?” “Nee, rustig als een schaaktoren.”