Wie wil niet één keer in zijn of haar leven met roem overladen worden? Wie heeft er nooit gedroomd van een ticker-tape parade op Broadway? Dat je daar staat in een open limousine met een schone aan je zij en bedolven wordt met roem, die in deze merkwaardige Amerikaanse traditie de vorm van papiersnippers heeft? Jesse Owens kreeg er een, Lindbergh, Churchill, de eerste maanreizigers, Juliana en Bernhard, Beatrix en nog vele anderen.

Bobby Fischer niet.

In Nederland hebben wij geen grote traditie van eren en roemen. Wie zijn best doet en een beetje mazzel heeft, kan wel eens iets opmerkelijks presteren. Maar je best moet je altijd doen en geluk hebben is geen verdienste, dus waarom zou je iemand die iets opmerkelijks presteert roemen?

Er is ooit een tv-spelletje geweest waarin de winnaar “eeuwige roem” kreeg toegezwaaid, plus (als ik me goed herinner) een mooi boek. Dat is tekenend voor de Nederlandse mentaliteit, hoewel de waarheid gebiedt te zeggen dat met de komst van de commerciële oproepen je kapitalen kunt verdienen door net iets minder dom te zijn dan sommige anderen. Eeuwige roem kost niets en levert ook niets op. Rijk de Gooijer flikkerde zijn pasgewonnen Gouden Kalf uit het raam van zijn taxi. Eer en roem? Het gaat om de poen.

Fifteen minutes of fame zijn vaak lucratiever, maar die maak je weer alleen in Amerika mee.

Het was een historische blunder van de Amerikanen om Fischer niet met een ticker-tape parade te eren. Fischer was zonder twijfel een model-Amerikaan geworden als hij was beloond met een triomftocht over Broadway. De schaakgeschiedenis zou anders zijn gelopen.

Zo’n fout mogen wij niet maken. Nog twee, eventueel drie jaar en Promotie geeft Bernard Bannink een ticker-tape parade.