The End of Membership as We Know It heet het boek van de Amerikaanse Sarah Sladek dat in de wereld van sportmanagers en sportonderzoekers enige opschudding heeft veroorzaakt. Net zoals in Nederland hebben veel verenigingen in de Verenigde Staten te maken met vergrijzing en ledenverlies.

De crisis waarin verenigingen zitten, wordt volgens Sladek veroorzaakt doordat de Babyboom-generatie die de verenigingen bestuurt, het contact met de jongere generaties is kwijtgeraakt en doordat de jongere generaties tastbare opbrengsten in ruil voor hun lidmaatschapsgeld verlangen.

Value for money.

Als je deze crisis wilt overwinnen, dan moet er heel wat veranderen. Dan moeten de Babyboomers plaats maken voor jongeren en dan moeten de verenigingen zich ontwikkelen tot leveranciers van diensten (en desnoods goederen) aan hun leden. Die kunnen dan besluiten of de opbrengsten opwegen tegen hun contributie of dat zij beter naar een andere vereniging kunnen gaan.

Nederlandse ‘deskundigen’ roepen in koor dat Sladek de typisch Amerikaanse situatie beschrijft en dat in Nederland mensen nog steeds lid worden van een sportvereniging om de gezamenlijkheid, om samen met anderen te sporten. Dat Nederlanders echt wel iets over hebben voor clubliefde, ook geld.

Ik ben bang dat deze deskundigen te veel kijken naar de toestand op dit moment en te weinig oog hebben voor de veranderingen op langere termijn. Waarschijnlijk zijn zij afgeschrikt door de ondertitel van Sladeks boek: Building the Fortune-Flipping, Must-Have Association of the Next Century. 

Je kunt je kop niet langer in het zand steken. Wie zijn of haar historisch bewustzijn inschakelt, moet wel tot de conclusie komen dat mensen tegenwoordig heel anders in verenigingen staan dan pakweg 50 jaar geleden. Slechts voor weinigen is de vereniging, naast gezin en kerk, nog het belangrijkste in hun leven. En de veranderingen staan niet stil. Ik veroordeel dat niet, ik juich het niet toe. Ik constateer. En als ik de historische lijn doortrek, kom ik dicht bij het beeld dat Sladek schetst.