Hij is er.

Wie?

Mijn kleinzoon.

Zo'n zes pond schoon aan de haak.

Quentin James.

Het alledaagse wonder heeft zich weer eens voltrokken. Er is weer een nieuwe schakel in de keten der geslachten. Grootvader wacht een belangrijke taak. Zoiets wordt nog weleens over het hoofd gezien. Maar niet door mij, dat spreekt! Opa weet wat hem te doen staat. Opa zal al zijn didactische vaardigheden nu eens eindelijk uit de mottenballen moeten halen. Bij dochterlief wilde dat nog niet recht lukken tijdens de wiskundesessies. Maar nu...

Want een ding is volstrekt duidelijk: deze jongeman gaat een aanwinst (groot of klein) voor de schaakwereld worden. Daar gaat opa hoogstpersoonlijk voor zorgen. Opa zal nog geduldig een jaar of drie wachten, maar dan zal hij van leer trekken.

“Nee Quentin, de pionnen zijn niet om op te eten. Gewoon twee naar voren en dan niet in je mond steken! En de torens worden gemeenlijk niet gebruikt om de koning te bekogelen!” En als hij wat verder is legt opa hem de kneepjes van het Frans uit. Voilà, une défense extraordinaire!

“Ja Quentin, als ze op zet drie pionnen gaan ruilen moet je ze gewoon uitlachen! Doet opa ook altijd!” U ziet, het strijdplan ligt al klaar.

De kleine weet nog van niets. Maar hij heeft het grandioze geestelijke rekvermogen dat opa zelf inmiddels ontbeert. Alles kan nog. Het wonderbaarlijke sponsje in dat kleine koppie werkt als een tierelier. Twaalf op de schaal van Richter. Daar moet een verantwoordelijke opa op inspelen. Dat zal gebeuren, u kent mij!