Ik ben al vrij lang niet meer in een dierentuin geweest. Maar onlangs bevond ik mij, geheel en al vrijwillig, in een situatie die toch wel erg leek op die van de dierenvoyeur van vroeger. Ik heb het natuurlijk over het meebeleven van het WK tussen Vishy en Magnus via een lifestream verbinding met Sotsji. Het was een grappige ervaring.

Als ik niet beter wist zou ik me gaan afvragen of Magnus zich bewust was van het feit dat er een camera op hem gericht was. Hij hing in zijn stoel, en leek af en toe in slaap te zijn gevallen. Hij oogde heel erg ontspannen, op het nonchalante af.  Vishy hield misschien wat meer van decorum en leek meer gespannen. Daar kunnen wij ons allemaal iets bij voorstellen met de herinnering aan  Chennai nog vers in de kop. Maar goed, dit zijn triviale uiterlijkheden en de schijn kan bedriegen.

Uiteraard moet er bij zo'n evenement commentaar zijn. Dat kwam er. De Russische GM Peter Svidler gaf echt heel onderhoudend commentaar. Hij spreekt absoluut goed Engels – voor zover ik me een oordeel mag aanmeten - en bediende zich van een vorm van humor die suggereert dat hij wel eens een “overtuigd” Anglofiel zou kunnen zijn. Hij werd bijgestaan door het gansje Sopiko Gura... en nog wat. Als Peter Svidler deze Georgische WGM in de discussie betrok (“What would you do here, Sopiko?) volgde er meestal een echo van wat Peter had gezegd, of haar suggestie werd op elegante wijze naar de prullenmand verwezen.

Het leuke was dat de GM helemaal in vervoering kon raken en op het analysebordje in stellingen terechtkwam die nogal ver van de actuele situatie af stonden. Zelfspot was hem niet vreemd wanneer hij tijdens de analyses even een kleinigheid over het hoofd zag. Peter Svidler zorgde er met zijn commentaar voor dat de kijker inzicht kreeg in wat er nou eigenlijk aan de hand was op het bord. Twitteraars konden inbreken en dat gebeurde ook heel regelmatig. Tweets van John Doe, maar ook van Susan Polgar, Erwin l' Ami, Anish Giri, die vermoedelijk wilde zien hoe zijn gansje het er vanaf bracht. Een twitteraar suggereerde dat Svidler een boek moest schrijven. De afhoudende reactie van de Rus was van zodanige kwaliteit dat ik concludeer dat juist hij inderdaad een boek moet gaan schrijven!

Na elke partij was er een persconferentie. Mijn stellige overtuiging is dat de beide heren daar niet echt zin in hadden. Gestamel, vaak onverstaanbaar. Zo kort als mogelijk. Je kunt het de heren ook niet echt euvel duiden. Eerst enige uren trekken en duwen op het schaakbord en dan ook nog eens vragen van divers allooi beantwoorden. Not their cup of tea, denk ik.

Poppetjes kijken. Interessante poppetjes, onderhoudende poppetjes, maar vooral ...schakende poppetjes. Ik, samen met zo'n 50-80.000 anderen als voyeur. Het smaakt naar meer!