"Crisis" door Ruurd Kunnen

Het schalde over het Stadhuisplein. 'Op het midden van onze levensweg gekomen werd mij het zicht door een donker bos benomen.' Een Italiaan? Nee, dat kon alleen de warrige man zijn.
Daar kwam hij aan in zijn rolstoel, voortgeduwd door zijn potige verzorgster. Hij zat een beetje scheef en onderuit gezakt en zwaaide met zijn armen. Vorig jaar heeft hij mij kritisch toegesproken over de schaakwereld en toen bleek dat hij minder verward was dan zijn uiterlijke verschijning deed vermoeden, en helemaal niet gek.

Ein Gespenst geht um in Europa!

Hij had het vandaag flink op zijn heupen. Dit ging niet meer over het WK voetbal of over de manipulaties van Kirsan Iljoemshinov. De warrige man had nu echt belangrijke zaken aan zijn hoofd. Het was duidelijk dat hij niet het spook van het communisme bedoelde. In het begin van de 21e eeuw worden wij bedreigd door een ongrijpbare wereld van in ontbinding verkerende financi?le markten en het ge?nstitutionaliseerde speculanten- en profiteurendom, door avonturiers op de aandelenbeurzen, onbetrouwbare bankiers en hedgefunds. En zoals vaker in de geschiedenis valt Europa uiteen in elkaar bestrijdende kampen.
De warrige man keek mij met een koortsige blik aan en zei:

Gallia est omnis divisa in partes tres.

Eerst gooit het rijke noorden het arme zuiden uit de Eurozone. Over een tijdje vliegen ook de vroegere Oostbloklanden eruit omdat zij het rijke noorden met gastarbeiders en andere gelukzoekers overspoelen. "Nooit meer oorlog, maar solidariteit tussen de volkeren", zeiden wij aan het begin van de Europese eenwording. Die mooie woorden zijn we snel vergeten nu ze aan onze portemonnee komen.

M?nin aeide, thea, P?l?iadeo Achil?os.

Hij was niet meer te stuiten. 'Bezing, godin, de wrok van Peleus' zoon Achilles.' Achilles, een der schoonste zonen van Hellas, held van Troje, koesterde wrok tegen zijn Griekse strijdmakkers om het bezit van een vrouw, maar stond op in een vernietigende toorn toen zijn liefste vriend door de barbaren was omgebracht, en hij doodde vele vijanden. Achilles, die uiteindelijk werd geveld door de pijl van Paris aan wie Delftse schaakvrienden zich nu nog spiegelen.
Er klonk dreiging door in het citaat. Zullen de Zuid-Europese landen wraak nemen op Duitsland, Nederland, Finland? Welk lot staat Frankrijk te wachten?

Lasciate ogni speranza, voi ch'entrate brulde de warrige man. 'Gij die hier binnentreedt, laat alle hoop varen', het opschrift op de poort van Dantes hel. En hij vervolgde:

Mon Dieu, ayez piti? de moi et de ce pauvre peuple.

Wat bedoelt hij? Met welk arm volk moet onze Lieve Heer medelijden hebben? Met het Griekse en het Italiaanse volk, dat van ons nu echt moet gaan werken en belasting betalen en pas met 67 jaar met pensioen mag? Of zijn wij het zelf, omdat onze welvaart door de spilzucht aan de Middellandse Zee om zeep is gebracht?
Na een moment van stilte wendde de warrige man zich tot zijn potige begeleidster:

O, Kriton, ef?, toi Asklepioi opheilomen alektruova; alla apodote kai m? amel?s?te.

Socrates had het niet beter kunnen zeggen: 'Crito, we zijn een haan verschuldigd aan Asklepios; betaal hem, vergeet het niet.'
De ego?st. Terwijl wij naar de hel gaan, heeft hij voor zichzelf een gelukkige afloop in gedachten. De haan voor Asklepios is immers de prijs voor een tocht naar het paradijs. Ok?, je hebt ons gewaarschuwd voor het naderend onheil, maar een beetje solidariteit had er best vanaf gekund. Je vindt het zeker leuk om kritiek op anderen te hebben en de mensen bang te maken met geleerde citaten in vreemde talen, maar jij zit daar maar lekker in die rolstoel met je warrige grijze haren de zorgkosten in dit land op te drijven.

Die kwam aan. De warrige man keek plotseling met een schuin oog naar mij en zei toen:

Anish Giri heeft verloren in Halkidiki.
Sic transit gloria mundi.
"Ha, ha, ha. Goeie grap. Jij dacht dat ik het over de eurocrisis had!"