"Rock 'n roll" door Ruurd Kunnen

Vorige week is Bo Diddley doodgegaan. Tachtig jaar, dat is niet slecht voor een rockmuzikant.
Begin 1973 was er bij mij thuis een rockfeestje. Op het programma stond de ongepolijste mengeling van blues, rock and roll en rythm and blues. Iedereen had een paar platen meegenomen. Howlin' Wolf, John Lee Hooker, Chuck Berry, B.B. King, Elmore James, John Mayall and the Bluesbreakers (luister eens naar www.johnmayall.com), The Rolling Stones, Jimmi Hendrix, Eric Clapton, Bo Diddley. De absolute hit was die avond Hello Josephine van The Scorpions. Vraag niet waarom, maar het maakte veel lawaai, zeker als je het volume helemaal open zette.
Howlin' Wolf, B.B. King en Bo Diddley waren in die tijd minder bekend dan Jimmi Hendrix, de Stones en Eric Clapton. Hendrix was net dood. Clapton had met Derek and the Dominos het kassucces Layla gescoord waarop Duane Allman zo mooi speelt. De Stones waren bij iedereen populair, ondanks het feit dat ze met Their Satanic Majesties Request wel erg ver van het rechte pad waren afgedwaald.
Welke nummers van Bo Diddley werden gedraaid weet ik niet meer. Ik had geen platen van hem. Indruk maakte het wel. Zoals Bo Diddley ook indruk heeft gemaakt op Eric Burden. Ik heb een LP van the Animals met de live-uitvoering van een zeer persoonlijke versie van Hey Bo Diddley. In dat nummer beschrijft Burden de muzikale ontwikkeling van zijn band. Bo Diddley heeft veel invloed gehad. In Amerika bezochten de Animals een concert van hun grote voorbeeld en spraken hem na afloop aan. Eerst had hij andere zorgen. Where's the bar, man, where's the bar? Toen die gevonden was, wilde hij wel luisteren. Ze lieten hem een van hun nummers horen. Wat hij ervan vond? It's the biggest load of rubbish I've ever heard in my whole life! Hey Bo Diddley ...

Om een uur of twee was de drank op. Niet ver bij mij vandaan was gelukkig een klein caf? dat bijna niemand kende. Hoewel het al lang sluitingstijd was geweest, kon ik daar nog wel terecht voor een krat bier. Binnen zat een langharige schaker met twee mooie vrouwen. Het was Paul Boersma op wiens advies ik lid van schaakclub Groningen was geworden. In die tijd heb ik regelmatig met hem gevluggerd, maar snelschaken kon ik toen al niet en hij was veel beter.
Teruggekomen op het feest kreeg ik de indruk dat de stemming wat wegzakte. Terwijl ik net nieuw bier had gehaald! Dus zette ik Hello Josephine op, voluit. Niet doen, brulde iedereen. Toen bleek dat tijdens mijn afwezigheid de buurman langs was geweest met het verzoek of het iets zachter kon, want hij wilde slapen. Ze hadden hem de laatste jenever gegeven en beterschap beloofd, wat de man zeer op prijs had gesteld. Vol vertrouwen was hij weer naar bed gegaan. Hij had zijn pyjama toch nog aan.

Een paar dagen geleden was ik bij Willem Broekman. Hij zat op You Tube naar filmpjes van Bo Diddley te kijken. De muziek stond zo hard dat hij de bel eerst niet had gehoord. Willem is nog bij het laatste concert van Bo Diddley in de Boerderij in Zoetermeer geweest, vandaar.
Willem Broekman en Bo Diddley. Het verbaast mij niet. Schaken is rock 'n roll.