"Groningen 2011" door Manuel Nepveu

Mijn kerstmaaltijd bestond het afgelopen jaar uit een bak huzarensalade aangevuld met ontelbare plakken vlees. Armetieriger kan bijna niet, maar het vooruitzicht om de volgende dag om zes uur 's ochtends weer op de A12 te zitten maakte veel goed. Om vijf uur wilde ik nog even naar de weersomstandigheden kijken. Shit, computer kapot. Een uur later zat ik in mijn bolide richting Groningen. Alle stoplichten in Zoetermeer gingen automatisch op groen. Eindelijk deed de wereld nu eens precies wat ik wilde. Zou dat bij het toernooi ook zo gaan?
Bij aankomst in de toernooizaal bleek dat Robby Kevlishvili ingedeeld was in de B-groep, net als ik. Voor mij was het de eerste keer, in de B-groep. Toen de indeling bekend was wachtte mij een onaangename verrassing: Robby, met een fancy-rating (FIDE) van 1757 mocht tegen mij. In de Franse partij die volgende overzag ik een venijnige paardzet en toen wist ik al dat het in principe misse boel was. Ik moest het initiatief plotseling volledig overlaten aan hem. Hij deed het verder goed.
Na de partij besloot ik dan nu maar 4 uit 4 te gaan scoren. Dat is op een halfje na gelukt. Een jong kereltje dat koste wat het kost van me wilde winnen in een gelijkstaand toreneindspel bood torenruil aan en kwam daarmee direct in een verloren pionneneindspel terecht. Mijn reactie na de partij was oprecht, leerzaam en vooral gemeen: "Ik ben dan misschien wel een ouwe lul, maar een eindspel kan ik nog wel spelen." Tegen een Fries kreeg ik weer eens een afruil-Fransoos. Als ik de partij laat zien vallen de meesten van u direct in slaap, maar het paard-tegen-loper eindspel was toch wel weer heel leuk. Daar zal mijn tegenstander het niet mee eens zijn overigens.
Als je vrij vaak speelt kom je een tegenstander wel eens een tweede keer tegen aan de andere kant van het bord. Nu ook; mijn tegenstander in ronde 2 had in Hilversum 2007 ook al eens geprobeerd me te verslaan. Ik wist dus dat hij behoorlijk wat zwakker was, maar hij bracht me toch even in problemen zonder dat kennelijk heel zuiver te beseffen. Uiteindelijk trok ik dan ook aan het langste eind.
Kortom, 3½ uit 5. Het had beter gekund, maar ik mag niet echt ontevreden zijn. Ik ben nu eenmaal verslaafd aan het spelletje. Helaas bleek in januari dat ik toch ook nog steeds aardig kan blunderen. Vooral mijn nederlaag tegen een grappenmaker van het oude-van-dagen clubje RVC deed pijn. De rest van het tweede won (op oude man Blankespoor na), niet zelden vanuit bedenkelijke stellingen, maar ik moest zo nodig... Maar goed, dat is alweer "post-Groningen". De Parel van het Noorden heeft me in elk geval weer wat energie gegeven.