"Sed interea fugit, fugit irreparabile tempus... " door Manuel Nepveu

Als ik dit schrijf is het begin december. Zacht voor de tijd van het jaar, een heel verschil met vroeger. U hoort het al, een oudje is aan het woord.
Voor mij ligt een stapeltje toernooiboeken van het jaarlijkse toernooi in Groningen. Rare dingen, toernooiboeken. Ze worden bij veel toernooien uitgedeeld aan de deelnemers. Daar verdwijnen ze in de kast en worden nooit meer ingekeken. Nooit meer? Nou, niet helemaal. Ik zie dat hier en daar een enkele partij is aangekruist. Daar is naar gekeken. In een weemoedige bui sla ik de toernooiboeken er nog eens op na. Het oudste toernooiboek dat ik uit de "Groningen-serie" heb is van 1992. Op de voorkant lacht Anthony Miles mij breed tegemoet. Janis Klovans staat naast hem. Aan de andere kant staat een jonge Jeroen Piket. Zij schaken niet meer, zij het om heel verschillende redenen. Het toernooiboek is rijkelijk gelardeerd met foto's. Vanaf pagina 40 staart een Letse WIM koeltjes in de camera. Zij zou bij een verkeersongeluk om het leven komen.
In het toernooiboek van 1994 zijn het een piepjonge en een stokoude deelnemer die mijn aandacht trekken. De eerste is twee turven hoog en heet Teimour Radjabov, de laatste is als schaker totaal onbekend. Hij maakte diepe indruk op mij met zijn levensverhaal. De negentig jarige, maar kwieke Herman Posma vertelde me dat hij eerst vijfentwintig jaar in Indonesië had gewerkt en na de bekende perikelen aldaar eventjes terug in Nederland was en toen maar meteen naar Canada emigreerde om een totaal nieuw leven op te bouwen. Over mentale veerkracht gesproken...
O ja, nog wat. In het toernooiboek staat een foto van Julian Hodgson met een Latina die duidelijk bij hem hoort. De foto is heel decent, maar daar heeft de fotograaf zijn best voor moeten doen. Laat ik het zo zeggen, een "bestandsopname" van top tot teen deed indertijd bij mij de vraag rijzen welk beroep zij nu eigenlijk had...
Het toernooiboek van 1997 is bijzonder. Bijzonder dik ook. World Chess Championship: Groningen / Lausanne 1997/1998. De winnaar van het Groningse deel , Anand, mocht op vrijdag 2 januari in Lausanne aantreden tegen Karpov. De rest is bekend.
In 1998 is er nog eenmaal een toernooi in de Martinihal en dan slaat organisatorisch noodlot toe, een triest verhaal met toernooidirecteur Johan Zwanepol als gepiepelde pechvogel. De Groningen-gangers zullen het een decennium zonder toernooiboek moeten stellen.

In alle toernooiboeken staan overzichtsfoto's van de speelzaal. In de jaren negentig was dat de Martinihal, een prachtige ambiance voor een groot schaaktoernooi. Op een zo'n overzichtsfoto uit 1996 zit een jongere versie van mezelf hevig te peinzen. Ik herken de rug van mijn 2260-tegenstander. De partij werd remise. Tja, in de jaren negentig was ik in de Mini A-groep standaard een middenmoter met tpr's die meestal ruim boven de 2000 lagen, in overeenstemming met mijn toenmalige (knsb)rating. In een ander toernooiboek moet ook een achterhoofd zichtbaar zijn dat aan mij toebehoort. Ik kan dat achterhoofd nu echter niet meer vinden. Ik ben onherkenbaar geworden.

Maar ondertussen vliedt, vliedt onherstelbaar de tijd....