"Tiviakov" door Jan de Zeeuw

Ik zat laatst te eten met een groepje mensen in een Thais restaurant in Eindhoven. We hadden net flink geklust in het nieuwe huis van twee van hen en dit was onze beloning. Mijn tafeldame was de Belgische gastvrouw. Geheel toevallig kwam het gesprek op schaken. Val?rie vertelde een aantal belangstellenden dat ik haar schaken had geleerd en dat ze daar nog steeds veel lol aan beleefde. Leuk om te horen, natuurlijk. Ze vertelde vervolgens dat ze ergens in de auto in Noord-Brabant in een nieuwsitem iets over een Nederlandse schaker had horen zeggen. Wat wist ze niet meer, maar wel dat de persoon in kwestie verbazingwekkend genoeg een Russisch aandoende naam had. "Kasparov?", gokte de man tegonover haar. Nee, dat was-em niet. "Tiviakov?", opperde ik. Ja, Tiviakov. Ik legde uit hoe dat zo gekomen was en het gesprek vervolgde zijn eigen, grillige gang.

Sergei Tiviakov is inmiddels kampioen van Nederland geworden, lees ik. Na elf ronden samen met Dani?l Stellwagen een vol punt voor op de rest. Wat nu? Vluggertjes. Tiviakov verslaat Stellwagen, die tot het laatst in het reguliere toernooi heeft zitten knokken en minder tijd krijgt om te herstellen. "Ben je verdiend kampioen geworden?", vraagt een journalist. "Ja", zegt de ex-Rus, "moet je kijken wat een geluk Stellwagen heeft gehad." Misschien is hij even vergeten dat Willy Hendriks hem overspeeld had en dat deze Hendriks gewoon had moeten winnen in plaats van te verliezen. Ik mag die ex-Rus niet zo. Ik heb het trouwens ook niet zo op een tie break met vluggertjes.

Er zijn sporten waar een gelijkspel niet bestaat. Tennis, volleybal, nou ja, vul het rijtje maar aan. Knock-outtoernooien kennen ook maar ??n winnaar, ook al kunnen de onderlinge potjes wel gelijk eindigen. Strafballen of een ander verzinsel moeten dan uitkomst brengen. Ons mooie spel kent gelukkig de remise. En bij een twaalfkamp kun je zomaar een paar mensen ex aequo op de eerste plaats verwachten. Die zijn dan even sterk en alletwee kampioen. Wil je maar ??n kampioen? Gooi er dan een tweekamp achteraan, maar wel in de discipline waar het eigenlijk om ging. Twee marathonlopers die bij de Olympische Spelen per ongeluk in precies dezelfde tijd winnen, krijgen beiden een gouden plak. Die hoeven niet nog even een honderd-metersprint te doen om te laten zien wie de beste hardloper is.

En Val?rie? Die geniet hopelijk nog heel lang na van mijn lessen. Want mensen die lezen en schaken worden minder snel dement, meldt mijn lijfblad zojuist.