"Op je handen zitten " door Hamilcar Knops

'Aanraken is zetten!' Op een gewone dinsdagse competitieavond horen we deze kreet niet zo vaak. Maar toen ik net had leren schaken (in de klas van meester (Harry) Breuker) weerklonk deze regel veelvuldig op de vrijdagmiddag tijdens de 'interne' competitie van mijn lagere school 'De Spelevaert', waar overigens tientallen (!) kinderen aan deelnamen.

Kinderen schaken immers in het begin meer met de handen dan met het hoofd. Een halve blik op de stelling is vaak voldoende om een hele zet te willen uitvoeren. Maar met het stuk in de hand blijkt er ineens meer aan de hand...dat hadden we niet gezien!? Is er nog een weg terug? 'Aanraken is zetten!' Geen weg terug, dus.

Tegen dit 'aanraakschaak' was ??n remedie: op je handen zitten. Zo kon je de zet-impuls onderdrukken en kon het denken het langzaam winnen van het doen. Het resultaat ziet u nu op dinsdagavond: te snel zetten komt niet al te veel voor, (te) traag zetten is erg populair.

Misschien vraagt u zich af wat dit met politiek te maken heeft. Met de huidige politiek heel veel. De huidige politieke cultuur lijkt immers verdacht veel op een klas schakende kinderen. (Te) veel politici hebben hun oordeel al klaar voordat de zaak zelf nog niet eens helder is. Het is alsof ze reeds zetten voordat de stelling is doorgrond. Daarnaast lijken sommige politici geen genoegen meer te nemen met ??n zet, maar moeten er meteen maar een aantal volgen, waar de volgende politicus niet bij achter kan blijven. Een soort 'Schots schaak' dus.

Maar Schots schaak hoort toch thuis bij het gezellige, maar niet al te serieuze 'oliebollenschaak'? Moeten we daar de politiek ook plaatsen? Liever niet, toch.

Gelukkig hoeft de politiek niet in die hoek te komen. De remedie kent u al: op je handen zitten! Het zou de huidige politici sieren als ze zich wat minder zouden richten op het doen-wat-ze-zeggen-dat-ze-denken, maar in plaats daarvan eindelijk eens gaan denken wat ze het beste kunnen doen.

Want alleen wie op zijn handen weet te zitten, zal de juiste politieke denk- en daadkracht kunnen tonen om duurzaam op handen gedragen te kunnen worden.